มะม่วงขี้ยา

By -

ชื่อวิทยาศาสตร์ Mangifera duperreana Pierre var. siamenis Craib
ชื่อวงศ์ Anacardiaceae
ชื่ออื่นๆ มะม่วงคันมะม่วงขี้ยา

มะม่วงขี้ยา เป็นไม้ยืนต้นไม่ผลัดใบ ที่มีขนาดของลำต้นตั้งแต่ขนาดกลางไปจนถึงขนาดใหญ่ จัดเป็นพืชที่อยู่ในวงศ์เดียวกันกับมะม่วง พืชชนิดนี้มักมีการกระจายพันธุ์อยู่ตามบริเวณป่าเบญจพรรณทั่วไป

ลักษณะทางพฤกษศาสตร์
ลำต้น
เปลือกลำต้นเป็นสีน้ำตาลอมเทา เนื้อไม้เป็นสีขาวอมเหลือง มีความแข็งแรงทนทาน แตกกิ่งก้านสาขาเป็นทรงพุ่มโปร่งหรือทึบ มีขนาดความสูงของลำต้นประมาณ 12-30 เมตร

ใบ
ออกเป็นใบเดี่ยว เรียงเวียนสลับกันตามกิ่งก้านที่ปลายยอด ลักษณะใบเป็นรูปขอบขนานหรือรูปใบหอก แผ่นใบเรียบมีสีเขียวเข้มเป็นมัน ส่วนด้านล่างใบจะมีสีอ่อนกว่า โคนใบสอบ ปลายใบแหลม มีขนาดความกว้างของใบประมาณ 3.5-6.5 ซม. ยาวประมาณ 11-23 ซม. ก้านใบยาวประมาณ 1-3 ซม.

ดอก
ออกเป็นช่อตามซอกใบที่ปลายกิ่ง เป็นช่อแบบแยกแขนง มีความยาวประมาณ 7-30 ซม. ในแต่ละช่อประกอบไปด้วยดอกย่อยสีเหลืองอ่อนขนาด 3-5 มม. จำนวนมาก มีกลีบดอกและกลีบเลี้ยงอย่างละ 5 กลีบ ดอกมีกลิ่นหอมอ่อนๆ

ผล
มีลักษณะเป็นทรงกลมรี เปลือกผลหนาและเหนียว มีความกว้างของผลประมาณ 3 ซม. ยาวประมาณ 5 ซม. เนื้อผลดิบมีรสฝาด ส่วนผลสุกมีรสเปรี้ยวอมหวาน ภายในมีเมล็ดรูปกลมป้อมอยู่เพียง 1 เมล็ด

ประโยชน์
ลำต้น-เป็นไม้ยืนต้นขนาดกลางถึงขนาดใหญ่ที่ให้ร่มเงาได้ดี
เนื้อไม้-มีความแข็งแรงทนทาน สามารถนำมาใช้ในการก่อสร้างได้เป็นอย่างดี
ผล-สามารถนำมารับประทานเป็นผลไม้ หรือใช้ประกอบอาหารได้